Dierenstage Los Palacios, Sevilla,  

24 oktober 2010 tot 29 oktober 2010 

Louise Mosk (5^e jaars Paard C2001) en Louis van Hövell (4^e jaars Gezelschapsdieren BaMa - Universiteit Utrecht)

Het begin: Sevilla 

Wij troffen elkaar in Sevilla, in de buurt van het Plaza de Espagna, beiden verheugd over de fijne tijd die ons te wachten stond. Louise was net klaar met haar Pluimvee co-schappen, ik had twee maanden op boerderijen gewerkt in Frankrijk en Italië.  

“Kunnen we de jacuzzi op het dakterras gebruiken?”, vroeg ik de eerste dag aan Gioia, de Italiaanse receptioniste van jeugdherberg Triana Backpackers.  

“Nee, zeker niet, het is bijna winter!” luidde haar antwoord, verbaasd. 

Sevilla ligt vlakbij Afrika, je bent binnen een paar uur met de auto en de veerboot in Marokko. Dit merk je niet alleen aan de temperaturen – tot eind oktober was het kortebroeken-weer in Andalucia’s hoofdstad – maar vooral ook aan de Moorse invloeden op kunst en architectuur, herinneringen aan de tijd dat zij de scepter zwaaiden over Zuid-Spanje.  

Het is heerlijk om te slenteren door Sevilla’s kleine straatjes; er is zoveel te zien, zowel in het touristische centrum als daarbuiten. Huizen zijn versierd met gekleurde tegels (azulejos), lome palmbomen beschaduwen de boulevard van de rivier de Guadalquivir en witte duifjes lijken onderdeel te zijn van een complot om de tourist ervan te overtuigen dat dit werkelijk “paradise on earth” is.   

Londense traffic jams, Parijse brommergekte? Niet in Sevilla. Het levensritme is relaxed, men houdt een siesta van drie uur wanneer de zon op zijn hoogste punt staat. (Overigens wordt deze siesta vaker in een bar doorgebracht dan in bed). Deze modus vivandi schijnt door in het karakter van de Sevillanos; die nemen de tijd voor je en willen je alles vertellen over hun cultuur, waar ze wat ons betreft terecht trots op zijn.  

Bereid je wel voor op het spreken van Spaans: Engels wordt hier maar mondjesmaat gesproken. Geen paniek als je de Spaans lessen van de middelbare school bent vergeten, of te laat bent begonnen aan een cursus Spaans: de internationale handen-en-voeten taal biedt in de meeste gevallen soelaas, in combinatie met een paar losse woorden uit een Nederlands-Spaans woordenboekje.  

Wij raden je aan om zeker drie dagen in Sevilla te verblijven, en dan de volgende plekken te bezoeken: Réal Alcazar, Plaza de Espagna, Museo de Bellas Artes, Real Maestranza (hier vinden in het voorjaar de stierengevechten plaats), de kathedraal, de markt bij Ponte Isabel II en de wijk Triana. In deze zigeunerwijk, waar van oudsher de beste toreadors en flamenco dansers vandaan komen, aten wij regelmatig tapas bij Bar Oliva, aan de Calle San Jacinto. Voor de traditionele dans, de Sevillana, raden we je aan om naar Bar Baraca te gaan, ook in Triana. Aan het einde van de avond richtten de vijf zangers zich tot een Madonna beeld, en zongen zij uit volle borst nog een laatste lied om haar te eren.

De dierenstage in Los Palacios 

Hebben we je overgehaald om een paar dagen aan je dierenstage vast te plakken, om Sevilla te zien? Mooi. Dan is het nu tijd voor de kern van dit verslag: onze tijd in Los Palacios, waar wij van 24 oktober tot 29 oktober hebben geholpen met de verzorging van de ongeveer 200 honden in hondenasiel “El buon amigo”.  

In Marieke’s en Michael’s verslag kun je al veel lezen over dit asiel, en over de plek waar je zult verblijven. Om herhaling te voorkomen zullen wij vooral nadruk leggen op onze ervaringen. In het “dagboekje” hieronder kun je dat lezen:
 

Zondag 24 oktober 

In de namiddag opgehaald bij de jeugdherberg door Marian en haar dochter, beiden vrijwilligster bij het asiel. Indrukwekkende autorit in de namiddagzon, naar een afgesproken plek toe, waar onze Duitse gastvrouw Ingrid op ons wachtte om ons verder te rijden naar haar dorp toe, Maribañez geheten.  

Nadat je in ongeveer vijftien minuten Sevilla uit bent gereden, kom je in een soort Mars-landschap terecht, dat wordt gedomineerd door grauwgele, dorre katoenvelden. Het is hier kurkdroog en er ligt vrij veel vuil langs de weg. Zo nu en dan rijd je langs prachtige boerderijen, traditioneel geschilderd in de kleuren wit-okergeel of wit-oranjerood. Hier wonen waarschijnlijk katoenboeren; katoen is in deze streek de belangrijkste handelswaar.  

Marian vertelde ons over het asiel, de streek en de houding van de meeste Spanjaarden tegenover dieren. Die is kort gezegd niet zo best. Wanneer een hond bijvoorbeeld te oud is om bij de jacht gebruikt te worden, wordt hij zonder pardon op straat gezet. Zoek het maar uit, wij willen je niet meer. Als hij mazzel heeft, pikt een vrijwilliger van El buon amigo hem op, en krijgt hij een fijn leven samen met de overige tweehonderd asielhonden. Het is de bedoeling dat al deze dieren uiteindelijk een baasje vinden in het buitenland. Elke week zijn er wel wat adopties, maar veel honden blijven toch lange tijd in het asiel. Dus: ben je van plan om binnenkort een hondje te nemen..? 

Gesetteld in Ingrids huis en het dorpje verkend, terwijl Ingrid het avondmaal bereidde. Gelukkig vonden we vrij snel een geanimeerd café, want voor de rest is er in Maribañez weinig te beleven. Later kregen we van Ingrid een typisch Spaanse aardappelomelette, en vóór het slapengaan opende zij een fles champagne om ons welkom te heten.  

Ingrid is een geweldig iemand, met een groot hart voor mensen en voor dieren. Zij gaat wekelijks naar het asiel om de dieren te verzorgen en te assisteren bij operaties, en bekommert zich daarnaast over tien honden en vier katten die zij van straat plukte, en die nu in haar huis en in haar tuin leven. Deze dieren hebben elk een aangrijpend verhaal; er zit bijvoorbeeld een hond tussen die met zijn poot in een gemene klem was komen te zitten, en nu langzaam aan weer vertrouwen begint te krijgen in mensen.  

Ingrid kwam ongeveer twintig jaar geleden in Spanje wonen, en ontmoette er haar echtgenoot, van wie ze nu gescheiden is. Hun vijf kinderen zijn inmiddels uit huis.  

Maandag 

Breakfast is served at nine. Het ontbijt bestaat uit verse broodjes, jam, honing en vlees. Heerlijk. Om tien uur zijn we vertrokken naar het asiel, waar wij met enthousiast geblaf werden verwelkomd door de honden, en kennis maakten met Lola en Susanna, de twee vrouwen die dagelijks alle hokken schoonmaken.  

De hokken zijn in een U-vorm gebouwd rondom een groot plein, waar een heel klein beetje gras op groeit. Op dit plein mogen de honden een paar keer per dag hok vóór hok vrij rondrennen. Dan is er nog een klein gebouwtje, waarin zich een ontvangstruimte cq secretariaat bevindt, en een operatiekamer.  

Van half elf tot half één hebben wij samen met Ingrid honden ontwormd, en gecheckt op eventuele lange nagels, teken, verwondingen en vieze oren. De ene hond werkt beter mee dan de andere; je moet soms al je animal handling skills in de strijd gooien om een angstig dier te pakken, zijn bek te openen en de pilletjes erin te krijgen. Dit is dus niet alleen leerzaam om te doen, maar ook leuk: met elke hond heb je een momentje, en na een paar dagen kenden we bijna alle honden wel een beetje. Ingrid kent ze bijna allemaal van naam!  

Na de lunchpauze in Maribañez tot vier uur zij we teruggereden naar het asiel, en hebben we samen met dierenarts Antonio Serrano drie honden gecastreerd en één geëuthanaseerd. Antonio is 29 jaar oud heeft het charisma van de levensgenietende Spanjaard, met een fonkeling van plezier in zijn ogen. Hij liet ons zien hoe het moest, en gaf ons vervolgens de kans om het zelf eens te proberen. Snijden, ligaturen aanleggen, hechten. Ingrid gaf ons alle tangetjes en mesjes aan, en vertaalde zo nu en dan wat, aangezien Antonio’s Engels niet erg goed is. Het werd in de loop van de week wel beter, en ons Spaans ging uiteraard ook erg vooruit, evenals ons Duits.  

Tot onze vreugde nodigde Antonio ons na de operaties uit om met hem mee te rijden naar zijn praktijk in Utrera en naar een paard met rhinopneumonie, laminitis en god mag weten wat nog allemaal. Dit dier moest helaas geëuthanaseerd worden. Rond een uur of negen was het werk klaar en zijn we met zijn vieren – Antonio’s vrouw Christina had zich bij ons gevoegd - tapas gaan eten en biertjes gaan drinken in Utrera.

Dinsdag 

’s Ochtends zijn we verder gegaan met het ontwormen van de honden in het asiel.  

Als lunch had Ingrid een heerlijke Duits-Spaanse wittebonensoep gemaakt, en tot half zes hebben Louise en ik gelezen en muziek geluisterd op het grasveldje vóór Ingrids huis. Stel je hier wel op in: in Spanje ligt het leven na de lunch stil, en is ligt tempo überhaupt lager. De dierenartsen, en met hen de meeste andere Spanjaarden, beginnen pas rond vijf uur weer te werken. Na één dag was onze zenuwachtige Hollandse drang om iets te doen gelukkig omgeslagen in een heerlijk gevoel van rust, met alle ruimte om het leven in Nederland te overpeinzen, cervezas (biertjes) te drinken in kroegjes, in de zon te liggen en gesprekken aan te gaan met vrolijke Spanjaarden.  

Om half zes waren we bij dierenarts Baco in Los Palacios. Baco is een ontzettend vriendelijke man van rond de dertig jaar, die een mooie praktijk heeft in het centrum van dit kleine stadje. Het viel ons op dat de clientèle vooral bestaat uit eigenaars van kleine hondjes. We kwamen de volgende gevallen tegen:  

parvo-pup met typisch gele diarree; enting; kreupele kat; check-up van een hondje dat een week eerder was gesteriliseerd; hondje met endometritis; hondje dat hagel in zijn lijf had (loodintoxicatie). Baco kan nauwelijks Engels dus het was fijn om Ingrid bij ons te hebben om het een en ander te vertalen.  

’s Avonds aten we varkenslappen met mierikswortel en sla. Tijdens dit heerlijke maal kwam belde een politieagent aan met een jong kitten dat hij op straat had gevonden. Zonder enige twijfel nam Ingrid hem aan. Wij doopten hem Llanos, naar de fles wijn die op tafel stond.  

Woensdag 

’s Ochtends hebben we nog een paar honden gevaccineerd en ontwormd in het asiel. Daarna bezochten we de grote kledingmarkt in Los Palacios, erg de moeite waard.  

Na de lunch, bestaande uit een spiegelei met frietjes, mochten we met hulp van Antonio twee teefjes steriliseren in het asiel, wat erg interessant was en veel moeilijker dan de castraties. Net als bij de castraties viel het ons overigens op dat de hygiënische maatregelen hier veel minder strikt zijn dan back in Holland. Deels vanwege het beperkte budget van het asiel, maar ook omdat de diergeneeskunde hier minder geavanceerd is. Een paar sprekende voorbeelden: er worden geen mondkapjes en mutsjes gedragen, terwijl die wel beschikbaar zijn; er zijn veel vliegen; de kraan wordt opengedraaid met dezelfde handschoenen die vervolgens in de buik van de hond verdwijnen. Om infecties te voorkomen krijgen de patiënten een flinke dosis antibiotica na de operatie.  

Ook mochten we van 8 honden bloed tappen, voor een check op Babesia, Erlichia en Leishmania; deze honden waren geadopteerd en gingen binnenkort naar hun nieuwe baasjes in het buitenland!   

Donderdag 

’s Ochtends hebben we de operatiekamer van het asiel grondig schoongeboend en opgeruimd, als ware Assepoesters. Veel spullen werden nooit gebruikt en konden dus beter weggegooid worden – dat geeft voldoening!  

Na de lunch hebben we een zwerfhond opgepikt in Los Palacios, en naar het asiel gebracht. Regelmatig wordt Ingrid gebeld door mensen die een zwerfhond hebben gezien, met de vraag of zij die kan ophalen.  

Vrijdag 

We zijn nu alweer aangekomen bij onze laatste dag, vrijdag. De tijd is erg snel gegaan en we vinden het jammer dat we vanmiddag alweer afscheid zullen moeten nemen van onze lieve Ingrid.  

’s Ochtends heeft Antonio ons opgepikt, en hebben we gezien hoe hij een paard castreerde. Spectaculair! Eén snede, geen hechtingen en geen ligaturen. Gewoon goed de vaten dichtknijpen met de emasculator. De testikels gooide Antonio naar de kippen, die er als hongerige beesten op af stormden. Hierna hebben Louise en ik nog geassisteerd bij de sterilisatie van een teef in Antonio’s praktijk in Utrera, en hebben we aan het mooie centrale plein van het stadje tapas gegeten met Antonio, zijn vrouw Christina en zijn beste maat.  

Ingrid bracht ons na de lunch naar het vliegveld van Sevilla, waar wij afscheid van haar namen. We komen terug, dat staat vast.  

Louise nam het vliegtuig terug naar Nederland, ik had nog één laatste week voor me, om Granada te zien en nog een paar dagen door te brengen in Sevilla, de stad van mijn dromen.  

Al met al was het een fantastische tijd. We wensen je veel plezier toe!