Verslag van Yentl Hofwijks, studente MBO Paraveterinair na afloop van haar stage bij het asiel BIM Khoteichi nabij Moskou

Voorwoord 

Ik was toe aan een nieuwe ervaring en heb besloten om stage te gaan lopen in een asiel in/nabij Moskou. Het zoeken heeft best wel tijd gekost maar uiteindelijk is het me gelukt om een geschikte plek te vinden. Ik had bijna de moet geschreven en besloot voor de laatste keer een asiel aan te schrijven. Dit was de organisatie BIM welke vijf dierenasiels bezit in en nabij Moskou, allen bestaan en blijven bestaan door privé donaties. Verdere uitleg over de soorten asielen in Moskou kun je bij de extra informatie vinden.

Omdat BIM vijf dierenasiels bezit, met in totaal +2000 dieren, dacht ik dit moet wel lukken. Volgens mij kreeg ik direct een reactie terug, met het antwoord dat ik het best naar Tanya Malkova kon schrijven (waarschijnlijk omdat zij Engels kon). Om een lang verhaal kort te maken; Tanya heeft het mogelijk gemaakt voor mij om stage te lopen bij de locatie in Khoteichi, dit was namelijk de grootste. Met de eigenares en de artsen heeft ze  geregeld dat ik hier mocht komen werken en verblijven gedurende de periode.  Ik ben Tanya dan ook eeuwig dankbaar hiervoor.

Ik heb voor een stage in Rusland gekozen omdat dit nog een heel onbekend land is in het westen en dit maakt mij nieuwsgierig. Het lijkt mij interessant om met eigen ogen te zien hoe ze hier tegen bepaalde zaken aankijken, volgens mij ga ik een aantal cultuurshocks mee maken.

Mijn hoofddoel was het kennismaken met de manier van omgang met dieren hier en mijn eigen mening erover te gaan vormen. Van verschillende mensen heb ik toch wel negatief commentaar gekregen als”het zal daar wel slechter zijn als hier”.

Ook wil ik graag ervaring opdoen met verschillende dierenasiels in het buitenland want ik ben van plan om een eigen dierenasiel op te zetten in het buitenland, als het lukt. En hier heb je wel de nodige ervaring voor nodig lijkt mij.

De ervaringen die ik opgedaan heb kun je terug vinden in mijn verslag; de ontstaansgeschiedenis, het dierenbestand, en werkzaamheden vallen hier o.a. onder. Maar ik heb er zelf meer aan toegevoegd, een beschrijving van wat ik allemaal heb mogen leren en doen hier en hoe het in Rusland in elkaar steekt met de zwerfdieren.

Ontstaansgeschiedenis

De BIM organisatie is in 1986 opgezet; de 1^e activiteit was het opzetten van Ruslands 1^e opvang voor dakloze dieren. Dit vond plaats op het terrein van het ecologische begeleidingshondencentrum. Sindsien zijn er in toaal vijf opvangen/asiels opgezet.

Darya Taraskina is de hoofd van de organisatie.

In totaal hebben ze rond de 2000 dieren, voornamelijk honden en katten maar ze bieden ook onderdak aan paarden, varkens, schapen,ganzen,eekhoorns,raven,fretten, egels, apen, kamelen,vossen en wolven.

De organisatie heeft de beschikking tot een eigen veterinaire kliniek.  Ze leeft van privé fondsen, al het geld dat ze krijgen wordt gebruikt om de dieren een fatsoenlijk leven te geven. 
Hun motto is “live for the sake of life.” Euthanasie is nooit een oplossing, ze proberen elk leven te redden en in leven te houden.

Locatie Khoteichi

In 1996 is de opvang in Khoteichi opgericht, toen waren er 15 honden en 10 katten maar het aantal is drastisch gegroeid tot meer dan 640 honden, 270 katten en andere dieren. Het is zo erg gegroeid omdat de vraag naar asiel dieren heel laag is en het zwerf diergehalte heel hoog ligt. Ze zeggen ook wel dat de kans dat een dier geadopteerd wordt 1 op een miljoen is, of wel kansloos. Nu bieden ze alleen onderdak aan de hulpbehoevenden, dieren die het anders niet zullen redden.


Dierenbestand van BIM Khoteichi 

Voeding- en watervoorziening

Het is een beetje lastig geweest voor mij om te weten te komen wat iedereen te eten krijgt; ten eerste het zijn veel dieren om allemaal te vragen aan de werknemers en daarnaast kan ik het niet eens vragen aan de werknemers of lezen op de voerzakken want ik spreek of lees de taal niet of amper. Bovendien was ik 2 dagen voordat ik naar Moskou vertrok geopereerd aan mijn duim en omdat het een open wond was, hebben ze me weggehouden van het  “vieze” werk voor de zekerheid. Ik mocht de honden en katten verzorgen die in het kantoor zaten.

De honden kregen gewoon brokken uit een 15 kg zak, het merk was wisselend. Ik heb pedigree pal voorbij zien komen maar ook gewoon Russische merken waaronder “bio”.

De katten kregen natvoer/blikvoer of vlees wat op gehakt leek, wat het is weet ik niet ik heb wel geprobeerd het te vragen.

Het water in Moskou is zeer slecht, je moet het dan ook absoluut niet drinken. Ik ben even vergeten of er nou zware metalen of zware chemicaliën in zaten. Het is in ieder geval één van die twee of misschien zelfs allebei. De mensen drinken het dus absoluut niet, maar de dieren krijgen het allen gewoon te drinken. Ik vraag me af wat dit met je doet zeg maar.

Een arts zei dat hun honden en katten waarschijnlijk zoveel last hadden van tandsteen dankzij het water.

Maar om nu elke dag +1000 dieren Evian of Spa water te geven is gewoon onmogelijk en onbetaalbaar.

Controle dieren

Elke maandag was er een wekelijkse controle in de korpussen van de honden en katten. Ik mocht dan mee op pad met de dierenarts; op maandag was er een arts die Engels sprak dus dit was wel heel fijn. De kynoloog heeft de gezondheid van zijn dieren in de gaten gehouden. Als eerst zijn de dieren aan de beurt die een behandelplan hebben. Hij verteld dan aan de arts of er verbetering is dankzij het behandelplan of verslechtering. Daarna wordt er gekeken of er zieke dieren bij gekomen zijn etc.

Een andere keer mocht ik meelopen met twee assistentes, hun gingen de gezondheid van +70 katten controleren en noteren. Met de gegevens wordt o.a. in de gaten gehouden of de kat nog gecastreerd/gesteriliseerd moet worden. Voor mij was dit wel lastig om te volgen op zich. Maar ze controleren de ogen,oren,neus, slijmvliezen, pols, hartslag, vacht, ontlasting,tanden en of het een castraat is.

Elk dier van het asiel heeft een eigen dossier, alle gegevens van het dier worden hierin verzameld. Hierbij kun je denken aan röntgenfoto’s , bloedonderzoek, behandelplannen etc.

Als een dier geadopteerd wordt, wordt deze nog voor de laatste keer gecontroleerd op alles. Als deze bijvoorbeeld tandsteen heeft wordt dit verwijderd. Soms schrijven artsen een jongere leeftijd op van het dier omdat mensen niet graag een “oud”dier willen hebben.

Medewerkers

Allen hebben om de drie dagen een 24uurs dienst, als het nodig is zijn ze dus echt 24 uur aan het werk zonder slaap. Dus elke dag is er een nieuwe dierenarts met één of twee assistentes. De assistentes zijn dierenartsen in opleiding. Alle medewerkers krijgen uitbetaald.

Er zijn veel meer medewerkers op het terrein alleen hier had ik niet zo veel me te maken. Dit waren gastarbeiders uit Oezbekistan en dergelijke. Ze waren veelal werkzaam in de korpussen.

Één dierenarts en één assistent spraken redelijk engels. De assistent was een keer zijn naalden kwijt en toen vroeg hij aan me “where are my nipples?” maar hij bedoelde dus needles.

En één assistente praatte redelijk Duits. De rest sprak allemaal Russisch, ik merkte dat sommigen het niet leuk vonden om met mij te werken en sommigen namen mij expres mee omdat ze het leuk vonden en wel moeite wilden doen om iets uit te leggen.

Dagelijkse werkzaamheden

Het was een groot terrein, elke werknemer had zijn eigen taken en werkzaamheden. Dit is teveel om op te noemen, voor de makkelijkheid zal ik de werkzaamheden opnoemen waarmee ik zelf dagelijks te maken had.

8.00                       Opstaan, ontbijten.

9.00                       Honden en katten eten geven + kattenbakken verschonen.
Als ik hiermee klaar was deed ik de wonden verzorgen van Rema, dit is een hondje die een hersenziekte heeft en niks meer kan. De wonden zijn veroorzaakt door doorligging en doordat Rema aan haar staart gaat bijten en pootjes.

10.00                     Rond deze tijd gaan de artsen wisselen. Voor dat de arts van gisteren naar huis kan, moet hij de nieuwe arts vertellen wat er gebeurd is zodat deze op de hoogte is. Dit duurt meestal een uurtje.

11.00                     Tot de pauze ga ik op pad met een assistent, we gaan dan de dieren behandelen volgens het behandelplan. Ik kan deze niet lezen, daardoor moet er altijd iemand mee met mij. We gaan dan dieren spuitjes geven, infuus, wonden verzorgen en oren schoonmaken.

14.00                     Als er bloed afgenomen moet worden dan wordt dit gedaan. Eigenlijk verschilt het per dag wat ik doe. Dan is het bloed afnemen, dan is het oren schoonmaken, dan een operatie die tussendoor komt en zo heb je nog veel meer.

19.30                     Het aapje met suikerziekte heeft zijn spuitjes met isuline rond dit tijdstip nodig. We moeten met een naald in zijn duim prikken en de 1^e druppel bloed NIET testen, maar de druppels die hierna komen. Dit doordat de 1^e druppel beïnvloed kan zijn door viezigheid van buiten af en al. En dan 

spuiten geven aan het aapje, het apparaatje geeft aan hoeveel hij nodig heeft.

19.45                    Avondeten

20.30                     Naar de korpus van Azim, hier zitten de meest zieke dieren die het meeste hulp nodig hebben. Hier zitten pas geopereerde dieren, dieren die alleen nog twee werkzame voorpoten hebben etc.

22.30                     Er is altijd werk te vinden, omdat ik niet betaald werd mocht ik stoppen wanneer ik wilde. Maar dit vind ik niet netjes ten opzichte van de artsen en assistenten, dus ik werkte bijna net zo lang. Als er een dier ‘s nachts binnen komt dan moet je de hele nacht wakker blijven. Dit ligt aan zijn toestand. Op mijn laatste woensdag avond kwam er een hond binnen, deze was in shock . Zij was ergens in een goot gevonden, waarschijnlijk aangereden. Toen de arts vlakbij haar ribben drukte hoorde je een heel vreemd geluid, dit was niet goed en moest onderzocht worden en al. Er werden röntgen gemaakt, en alles werd onderzocht. Ik ben rond 2 uur  ‘s nachts naar bed gegaan, de arts was de hele nacht wakker. De volgende avond kwamen er twee vrouwen  die een hond af kwamen geven en dit alles heeft tot  4 uur ’s nachts geduurd. Ik was maar vast gaan slapen om 3 uur ’s nachts  want het werd een beetje vervelend.

Periodieke werkzaamheden

Eerlijk gezegd heb ik me hier niet zo veel mee bezig gehouden. Voor mij was het interessanter om te leren hoe je diverse dierenarts ingrepen uitvoert eerlijk gezegd.  Hieronder kun je een paar periodieke werkzaamheden terugvinden.

·         Op maandag was het altijd de grote controle dag op de gezondheid van de dieren.

·         De medicijnen kwamen midden in de week binnen, deze werden genoteerd, gecontroleerd
 op datum en weggestopt

·        Als er een dier overleden is, wordt deze in de diepvries gestopt. Als het plotseling overleden is wordt er autopsie gedaan op het dier. Alle overleden dieren krijgen een plekje op de begraafplaats van het dierenasiel.

·         Het bouwen van nieuwe verblijfplaatsen voor dieren. Ik heb gezien hoe ze eigenhandig een hondenverblijf bouwen, dit is echt mooi om te zien. Het verblijf was ook nog van zeer goede kwaliteit en was goed gebouwd. Dit verblijf kan huisvesting geven aan 20 honden in groepjes van 5 ongeveer.

PR Activiteiten

De hoeveelheid van pr activiteiten hangt sterk af van het seizoen. De zomer is een slecht seizoen voor de adoptie van katten, de winter voor honden.  De lente is dus een goed seizoen voor de adoptie van honden, de winter voor katten. Dus in de lente en winter zijn de “hoogseizoenen”.

BIM heeft vier vrijwilligers die de PR op het internet doen, dit is gratis. Af en toe steken vrijwilligers geld om in de krant te komen met een advertentie maar dit is erg duur. Betreft dit heeft BIM meer hulp nodig.

In een recente krant stond iets geschreven over een normale dierenasiel in Moskou. 1 asiel heeft 1000 dieren en ze vroegen zich sterk af dat niemand haast heeft met deze dieren te adopteren.
maar je moet ; 1) de gedachten van mensen veranderen over asiel dieren 2) je moet erg actief zijn in de kranten met reclame en al.

Tanya heeft mij haar eigen ervaring ermee verteld. Zij is ook een vrijwilligster, ze zet zich veelal in voor katten, af en toe honden. Mijn oma heeft haar 1000 roebel gegeven (20€) en hiermee heeft Tanya  een advertentie voor puppies geplaatst.  Ze heeft een aantal telefoontjes gekregen dankzij de advertentie maar de mensen die belden die 1) wilden rashonden 2) wilden reuen, maar deze waren allen teven. Dus geen geluk met deze advertentie. Ook vertelde ze dat je dus de gedachte van de mensen moest veranderen om niet perse een rashond te nemen, dat kruisingen ook goed zijn. En dit is best moeilijk met de locale wetten en ongecontroleerd fokken.

Conclusie

Het was echt een droom die uitkwam! Toen ik wist dat ik erheen zou gaan dacht ik; dit is een kans van mijn leven. Ik ben er zonder verwachtingen heen gegaan, maar wat ik zag was echt fantastisch!
Op de avond van mijn aankomst kreeg ik gelijk een rondleiding van de eigenaresse, ik heb echt mijn ogen uitgekeken. Mijn eerste opmerking was dan ook toen ik een hok met 20-40 honden zag, wow dit hier is één Nederlands asiel als hij vol zit! De eigenaresse en de rest moesten natuurlijk lachen.
Volgens mij heeft de rondleiding in totaal 1 uur geduurd.  Veel dingen zagen er beter geregeld uit als in Nederland. De hokken bijvoorbeeld waren allen zeer ruim. Alhoewel ik af en toe wel een hond met kennel syndroom zag.

Voor mij was het moeilijk om doodzieke dieren zonder kans op genezen te zien die eigenlijk allang ge euthanaseert hadden moeten zijn maar in leven werden gehouden met medicatie. Dit was denk ik wel een kleine cultuurshock. Ook vond ik het raar dat ze bij een sterilisatie gewoon bewust de puppies/kittens eruit halen, maar dit is eigenlijk wel logisch; ze hadden immers al zat honden en katten.

Ik had nooit verwacht dat ik zoveel zou leren hier, ik dacht ik ga gewoon eventjes in Moskou werken, net zoals ik in een Nederlands asiel zou doen. Ofwel hokken schoonmaken, en de honden uitlaten, dit de hele dag.

Maar ik heb uiteindelijk dierenarts dingen mogen uitvoeren, die ik in Nederland nooit zal mogen doen. Dit zijn bloed afnemen, infuus plaatsen (katheter), tandsteen verwijderen, ik heb 1 hechting geplaatst, röntgen foto’s ontwikkelen, injecties geven intramusculair en subcutaan, gruwelijke wonden verzorgen en verbinden, fixatie methodes en meest belangrijkste van alles: uitkijken dat ik niet onverwachts in mijn kont gehapt zou worden door de hond die je tegen komt onderweg naar de kantine. En ik heb ook eindelijk een keer echt mogen assisteren bij een operatie, de arts sprak alleen Russisch dus ik had een tolk. De arts riep een instrument of wat ik moest doen en het werd voor mij vertaald.

Onbedoeld heb ik ook de lichaamstaal van twee honden die gingen vechten kunnen observeren. Dit was interessant om te zien, maar aan de andere kant dacht ik HM, zo heb je eigenlijk meer medische kosten als je honden in grote groepen plaats want dan heb je meer kans op bijtwonden. Ik weet dat we in Den Bosch alleen twee honden samen op de speelweide plaatsen als we zeker weten dat dit samen goed gaat.  Maar hier wordt alles bij elkaar gegooid.

Ik ben van plan om in ieder geval na mijn diploma terug te keren maar dan voor een paar maandjes. En misschien is het wel mogelijk dat ik hier een eigen dierenasiel op kan richten. Er zijn namelijk genoeg corrupte overheidsdierenasielen hier die moeten veranderen.

Omdat ik de 1^e internationale student van dit asiel ben krijg ik een speciaal plekje op hun website. Ze hebben me letterlijk twee dagen gevolgd met de camera. Hier werd ik wel zenuwachtig van maar ik ben zeer vereerd hierdoor. Nu heb ik ook een pakketje leuke foto’s om thuis te kunnen laten zien.
Ik ben gevraagd om hun soort van te vertegenwoordigen in Nederland en dit vind ik heel erg gaaf.

Ook al ben ik weer in Nederland, we hebben nog steeds contact met elkaar en dit wil ik ook graag houden.

Bedank brief voor het dierenasiel in Khoteichi

Deze brief is door mij in het engels geschreven, Tanya heeft het voor mij vertaald naar Russisch.